Yıldız Doğan

Kendi yolunu unutmuş herkes için bir yüzleşme…  ​"Bir insan bir insana ne öğretir?" diye sorarlarsa; bir insan, diğerine huzur bulmayı, akıllıca hareket etmeyi ve doğru yolu keşfetmeyi öğretir derim. Ama aslında seni sen yapan, o insanın yüreğine bıraktığı acılardır. ​İçindeki o sönmeyen acıyla, kendin inşa ettiğin bir kafesin içinde kaldın. Hep bir umutla, "Belki kapısı açılır da bir nefes alırım" diyorsun. Ama bil ki o kapı ancak sen kendine bağlı olduğunda açılır. Sen kendini bir başkasına mahkûm ettin, kendini ona yenik düşürdün. ​Sahiden, Sen Kimsin? ​Bu küçük hayatta, zaman su gibi akıp giderken kim olduğunu unuttun. Kendi hayatını yaşamak varken; "sevgi" sandığın o körü körüne bağlılık ve alışkanlık için feda ettiğin yılları ne zaman geri alacaksın? Demediler mi sana; insan seni senden eder diye? Seni bir yokuşta bırakıp "yolu tercih et" diyen de insandır, seni uçurum kenarında bırakıp kararı sana terk eden de... ​O bağımlı hal...

Bazıları zenginliği banka hesaplarındaki sıfırlarda, lüks arabaların gürültüsünde ya da markaların sahte ışıltısında arıyor. Ben ise avazım çıktığı kadar bağırıyorum: "Ben dünyanın en zengin insanıyım!" ​Bunu söylediğimde, maddi dünyaya hapsolmuş küçük ruhların bana acıyarak bakmasına gülümsüyorum. Aslında onların o bakışlarında hissettiğim şey kendi değersizlikleri... Aynaya baktıklarında mutluluğu bir "arayış" sanan, kendi iç sesine cevap verecek cesareti olmadığı için başkalarının hayatını karartmaya çalışan o aciz kalpler için sadece üzülebilirim. ​İçimdeki Çocuk ve Dünyanın Telaşı ​İçimde hâlâ o çocuksu heyecan, bakışlarımda masumiyet var. Bir yaşlıya hürmet ederken, bir hayvanın başını okşarken ya da hiç tanımadığım birinin hayatına küçük bir iyilikle dokunurken anlıyorum; ben bu hayatın zenginiyim, onlar ise ruhun fakiri. ​Bir kafede tek başıma oturup kahvemi yudumlarken, kitabımın sayfaları arasında kaybolduğumda bulduğum o huzuru hangi para satı...

İçsel Bir Yolculuk : Kendini Bulma Rehberi ​Hayat bazen karmaşık bir düğüm gibi hissettirir. Bu yazı dizisi; o düğümü çözmekten ziyade, düğümle barışmayı ve içindeki seni keşfetmeyi anlatıyor. BÖLÜM 1 : Karmaşıklar içinde misin?  Karmaşıklar içinde bir hayattasın. Bunu biliyorsun. Ama asıl bilmediğin, buradan nasıl çıkacağın değil; ne zamandır kabullendiğin. ​Kafanın içi kalabalık; düşünceler üst üste binmiş, sesler birbirine karışmış. Bir şey yapmak istiyorsun ama nereden başlayacağını bilmiyorsun. Bazen hiçbir şey yapmadan kalıyorsun; kıpırdamadan, bekleyerek... Sanki zaman senin yerine karar verecekmiş gibi. ​Şu soruyu sor kendine: ​"Bu böyle ne zamana kadar sürecek? Ne zamana kadar kendine uzaktan bakacaksın?" ​Sürekli ertelediğin, duymamak için kendini oyaladığın sorular var: ​"Ben ne istiyorum?" ​"Beni ne mutlu eder?" ​"Bu hal ne zamana kadar sürecek?" ​Kendine bakıyorsun ama kendini görmüyorsun. Çünkü görmek, sorumluluk istiyor...