Yıldız Doğan

Kendi Işığın Ol Anlatmak ister insan; suskunluğunu, umudunu, bekleyişini… Dağlara haykırmak, dillerde dolaştırmak, “Ya ben bunu istiyorum!” diye bağırmak ister bazen. Lakin hayat, insanı susmaya mahkûm ediyor. Çevrenin gereksiz sözleri ve torba değil ya milletin o ağzından çıkan sözlere dikkat eden bizler… İşte o zaman kaybederiz. Millet dediğimiz kim? Ne sağır herkesin bencilliği, ne de kendi içindeki duygular… Kendi sözlerine önem veren kişileri takmak ya da muhabbetlerini dinlemek, işte o zaman kaybediyoruz. Hayat bizim, oyun bizim, kural bizim; istediğimiz gibi oynamak lazım. Yoksa çekilmeyecek bir dönem ve çekilmeyecek bir hayat ile yüzleşiriz. İnsanların görüşlerini, sözlerini hep ikinci plana değil, hiç dinlememeyi öğrenin. Sen konuştuğun sözlerin farkında ol, kendine hâkim ol, yoluna devam et. İstekleri, arzuları takma; kendi istek ve arzularına önem ver. Bencillik değil bu, sadece kendi duygu ve düşüncelerine önem vermek, kendi hayatını düzene koymaya çalışmaktır. ...

Aynadaki Gerçek Sokakta kavgalar olur… İnsanlar bir köşede, masum bakışların ardına saklanmış halde birbirini izler. Kimse bir şey söylemez, kimse gerçekten karışmaz. Ama o bakışların altında fırtınalar kopar. Dile gelmeyen sözler vardır; yasaklı duygular, gizli aşklar, saklanan sevdalar… Ve belki de en ağır olanı: söylenememiş itiraflar. Yanlışlar, hatalar, pişmanlıklar… Hepsi insanın içinde birikir, büyür ve sessizce ağırlaşır. İnsan çoğu zaman başkalarına anlatamadıklarını kendinden bile saklar. Çünkü yüzleşmek zordur. Çünkü kabul etmek, kaçmaktan daha fazla cesaret ister. O yüzden insanlar susar, görmezden gelir, unuttuğunu sanır. Ama hiçbir duygu gerçekten kaybolmaz. Sadece derinlere iner, zamanı geldiğinde yeniden ortaya çıkmak için bekler. Peki insan, gerçekten insan olduğunu ne zaman anlar biliyor musun? Aynanın karşısına geçip kendine baktığında… Ama öyle sıradan bir bakış değil bu. Kaçmadan, saklanmadan, kendine yalan söylemeden baktığında. Gözlerinin içine bakıp ...