Mutluluk Aranacak Bir Şey Değil



Mutluluk…
Hep bir yerde bizi bekliyormuş gibi yaşadık.
Bir gün olacak bir şeyde, bir insanda, bir başarıda saklı sandık.
“Şu olsun mutlu olacağım.”
“Bunu başarınca huzur bulacağım.”
“Hayat biraz düzene girsin, o zaman rahatlayacağım.”

Koştuk, erteledik, bekledik.
Ve çoğu zaman fark etmeden bugünü harcadık.

Oysa belki de mutluluk hiç kaybolmadı.
Biz sadece bulunduğumuz anın içinden aceleyle geçip gittik.

Bir sabah düşün…
Gözlerini ilk ışıklarla açıyorsun.
Hava berrak. Pencerenin arasından içeri süzülen aydınlık, odanın duvarına yumuşak bir gölge bırakıyor.
Kuşların sesi uzaktan, hafif ama canlı.

O an hiçbir şey olmamış olabilir.
Hayatın bütün sorunları hâlâ yerinde duruyor olabilir.
Ama yine de o anın içinde bir dinginlik vardır.

Biraz daha yatakta kalırsın.
Tavana bakarsın.
Derin bir nefes alırsın.

Ve fark edersin:
Yaşıyorsun.

Sonra kalkarsın.
Yüzünü yıkarken suyun serinliği uykunu alır,
ama aynı zamanda içini de ferahlatır.
Kahvaltı sofrasına oturursun.
Sıradan gibi görünen o anların aslında ne kadar kıymetli olduğunu düşünürsün.

Ardından kendini dışarı atarsın.
Şehrin kalabalığından biraz uzaklaşmak istersin.
Ormanın en güzel köşesini seçersin.

Yüksek ağaçlar gökyüzüne doğru uzanıyordur.
Yapraklar rüzgârla usulca kıpırdar.
Toprağın kokusu burnuna gelir; o koku insana hem geçmişi hem huzuru hatırlatır.
Ayaklarının altında çıtırdayan kuru dalların sesi, sana orada olduğunu hissettirir.

Güneş ışığı ağaçların arasından süzülür ve yüzüne düşer.
O an anlarsın; sessizlik boşluk değilmiş.
Sessizlik, kalbin sesini duyabildiğin en temiz yermiş.

Her ağaç gibi insan da kök saldıkça güçlenir.
Rüzgâr esse de, mevsimler değişse de kökleri sağlam olan ayakta kalır.
İnsan da iç huzuruna kök saldığında hayata karşı daha dirençli olur.

Bir banka oturursun.
Elinde kahve.
Yanında kitabın.

Kahveni yudumlarken sayfaları çevirirsin.
Ve bir cümle gözünde durur:

“Sen sen ol, anın tadını çıkarmayı bil.”

Bu cümleyi daha önce de okumuşsundur.
Ama o zaman sadece bir söz gibi geçip
gitmiştir.
Şimdi ise kalbine oturur.

Çünkü insan bazı cümleleri ancak yaşadığında anlar.
Bazı hakikatler zamana ihtiyaç duyar.

Mutluluk aranacak bir şey değilmiş meğer.
Kayıp bir insan gibi peşinden koşulacak bir duygu değilmiş.

Zaman su misali akıp giderken biz hep ileride bir yerde sandık mutluluğu.
Oysa o, tam bulunduğumuz anın içinde saklıymış.

Doğanın cıvıltısında,
İçine çektiğin temiz havada,
Kahvenin sıcaklığında,
Kalbine dokunan bir satırda…
İnsan bazen kendini kayıp bir şehirde yürür gibi hisseder.
Kalabalığın ortasında yalnız, bir şeylerin eksik olduğunu düşünür.
Ama belki de eksik olan şey, anı fark etmektir.

Mutluluk büyük olaylarda değil çoğu zaman.
Ne görkemli başlangıçlarda ne de mükemmel sonlarda.
O, küçük anların içinde saklıdır.

Durduğunda, baktığında, hissettiğinde ortaya çıkar.

Ve insan bunu fark ettiği an,
Hayatın aslında hep burada olduğunu anlar.

Ne geçmişte,
Ne de henüz gelmemiş bir gelecekte.

Tam şimdi.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendi Labirentinden Çıkış

Resim
İçsel Bir Yolculuk : Kendini Bulma Rehberi ​Hayat bazen karmaşık bir düğüm gibi hissettirir. Bu yazı dizisi; o düğümü çözmekten ziyade, düğümle barışmayı ve içindeki seni keşfetmeyi anlatıyor. BÖLÜM 1 : Karmaşıklar içinde misin?  Karmaşıklar içinde bir hayattasın. Bunu biliyorsun. Ama asıl bilmediğin, buradan nasıl çıkacağın değil; ne zamandır kabullendiğin. ​Kafanın içi kalabalık; düşünceler üst üste binmiş, sesler birbirine karışmış. Bir şey yapmak istiyorsun ama nereden başlayacağını bilmiyorsun. Bazen hiçbir şey yapmadan kalıyorsun; kıpırdamadan, bekleyerek... Sanki zaman senin yerine karar verecekmiş gibi. ​Şu soruyu sor kendine: ​"Bu böyle ne zamana kadar sürecek? Ne zamana kadar kendine uzaktan bakacaksın?" ​Sürekli ertelediğin, duymamak için kendini oyaladığın sorular var: ​"Ben ne istiyorum?" ​"Beni ne mutlu eder?" ​"Bu hal ne zamana kadar sürecek?" ​Kendine bakıyorsun ama kendini görmüyorsun. Çünkü görmek, sorumluluk istiyor...
Devamı

Gerçek Zenginlik: Bir Kahve, Bir Kitap ve El Değmemiş Bir Vicdan

Resim
Bazıları zenginliği banka hesaplarındaki sıfırlarda, lüks arabaların gürültüsünde ya da markaların sahte ışıltısında arıyor. Ben ise avazım çıktığı kadar bağırıyorum: "Ben dünyanın en zengin insanıyım!" ​Bunu söylediğimde, maddi dünyaya hapsolmuş küçük ruhların bana acıyarak bakmasına gülümsüyorum. Aslında onların o bakışlarında hissettiğim şey kendi değersizlikleri... Aynaya baktıklarında mutluluğu bir "arayış" sanan, kendi iç sesine cevap verecek cesareti olmadığı için başkalarının hayatını karartmaya çalışan o aciz kalpler için sadece üzülebilirim. ​İçimdeki Çocuk ve Dünyanın Telaşı ​İçimde hâlâ o çocuksu heyecan, bakışlarımda masumiyet var. Bir yaşlıya hürmet ederken, bir hayvanın başını okşarken ya da hiç tanımadığım birinin hayatına küçük bir iyilikle dokunurken anlıyorum; ben bu hayatın zenginiyim, onlar ise ruhun fakiri. ​Bir kafede tek başıma oturup kahvemi yudumlarken, kitabımın sayfaları arasında kaybolduğumda bulduğum o huzuru hangi para satı...
Devamı

İmtihan Dünyasında Yol Almak

Resim
 ​"Fırtınanın ortasında bile, denizi yaratanın merhametine sığınanlar için hiçbir dalga aşılmaz değildir." Her Zorluğun Bir Nedeni Var ​Burası bir imtihan dünyası... Kimimiz hastalıkla, kimimiz sevdayla, kimimiz ise hayat yolunda karşımıza çıkan zor insanlarla sınanıyoruz. Bu hayatın değişmez, yazısız bir kuralı var: İmtihansız insan, fırtınasız deniz olmaz. Ancak bazen karanlığa o kadar odaklanıyoruz ki asıl gerçeği kaçırıyoruz; bu dünyada çaresiz insan yoktur, çaresini zamanı gelince veren bir Yaradan vardır. ​Yaşadığımız her sarsıntı, aslında bize bir şeyleri hatırlatmak için kapımızı çalıyor. Hayattaki hiçbir olay sebepsiz yere yaşanmıyor. ​Hastalık, en büyük servetimiz olan sağlığın kıymetini fısıldıyor kulaklarımıza. ​Sevda, bazen bencilliğimizi terbiye ediyor, bazen de kalbimizin ne kadar derin olduğunu gösteriyor. ​Vefasızlık ve zor insanlar ise, bize sabrın ve dik durmanın ne demek olduğunu öğretiyor. ​Bana göre bu hayattaki en ağır sınavlar; sığınacak bi...
Devamı