Ruhun Yorulması ve Öğrenilmiş Çaresizliğe Başkaldırı




Ruh bazen beden kadar görünür şekilde yorulmaz; ama en ağır yükü yine o taşır. Bu yazı, içimize fark etmeden yerleştirilen sınırları sorgulamanın ve öğrenilmiş çaresizliğe karşı ayağa kalkmanın hikâyesidir. Çünkü insan en çok vazgeçtiği yerde kaybeder, en çok direndiği yerde yeniden doğar.

​İnsan çoğu zaman "Çok yoruldum" derken bedensel bir bitkinlikten bahsetmez; bu, zihnine ve ruhuna ilmek ilmek işlenmiş o ağır yükün sesidir. Hayat bize en çok "öğrenilmiş çaresizliği" öğretti. "Bak, iki kere denedin olmadı, artık bırak" diyen o sinsi ses, zihnimizin en karanlık köşelerine bir mühür gibi vuruldu. Biz farkında olmadan, ruhumuzun derinliklerine o çaresizliği ektiler.

​Yol aradık, önümüzü kapattılar; ışık aradık, söndürmeye çalışanlarla doldu etrafımız.

​Sana bu çaresizliği iliklerine kadar hissettiren o sisteme, o "yapamazsın" diyen seslere karşı bir inat başlatma zamanı. Ruhunu yorma; çünkü ruh yorulunca pes edersin. Bu hayat zaten senin pes etmen için elinden geleni yapmadı mı? Öyleyse kalk ve o öğrenilmiş çaresizliğe en sert tekmeyi at!

​Üstünü başını, hayatındaki o kırılgan yolları bir kenara bırak ve sadece yürü. Hayır, yürüme; koş! Koşmaktan başka çaren mi var? Ağlamak mı istiyorsun? Ağla. Kaç kere kaybettin zaten, bir kez daha kaybetmekten ne çıkar? Kaybetme düşüncesiyle büyülenmiş o içsel duyguları artık kapat. Kendi yolunu, kendi düzenini kur.

​Sen kendini o kafesten kurtardığında, aslında bir dünyanın kaderini değiştirirsin. Sana çaresizliği öğreten bu hayat, istersen sana başarılı olmayı da öğretebilir. Evet, hiçbir şey kolay olmayacak, hiçbir şey sana altın tepside sunulmayacak; ama emin ol, içindeki o prangayı kırdığında yapamayacağın hiçbir şey yok.

​Öğrenilmiş çaresizliği sil kafandan ve yola devam et. Işık, sen yürümeye karar verdiğinde tekrar yanacak.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kendi Labirentinden Çıkış

Resim
İçsel Bir Yolculuk : Kendini Bulma Rehberi ​Hayat bazen karmaşık bir düğüm gibi hissettirir. Bu yazı dizisi; o düğümü çözmekten ziyade, düğümle barışmayı ve içindeki seni keşfetmeyi anlatıyor. BÖLÜM 1 : Karmaşıklar içinde misin?  Karmaşıklar içinde bir hayattasın. Bunu biliyorsun. Ama asıl bilmediğin, buradan nasıl çıkacağın değil; ne zamandır kabullendiğin. ​Kafanın içi kalabalık; düşünceler üst üste binmiş, sesler birbirine karışmış. Bir şey yapmak istiyorsun ama nereden başlayacağını bilmiyorsun. Bazen hiçbir şey yapmadan kalıyorsun; kıpırdamadan, bekleyerek... Sanki zaman senin yerine karar verecekmiş gibi. ​Şu soruyu sor kendine: ​"Bu böyle ne zamana kadar sürecek? Ne zamana kadar kendine uzaktan bakacaksın?" ​Sürekli ertelediğin, duymamak için kendini oyaladığın sorular var: ​"Ben ne istiyorum?" ​"Beni ne mutlu eder?" ​"Bu hal ne zamana kadar sürecek?" ​Kendine bakıyorsun ama kendini görmüyorsun. Çünkü görmek, sorumluluk istiyor...
Devamı

Gerçek Zenginlik: Bir Kahve, Bir Kitap ve El Değmemiş Bir Vicdan

Resim
Bazıları zenginliği banka hesaplarındaki sıfırlarda, lüks arabaların gürültüsünde ya da markaların sahte ışıltısında arıyor. Ben ise avazım çıktığı kadar bağırıyorum: "Ben dünyanın en zengin insanıyım!" ​Bunu söylediğimde, maddi dünyaya hapsolmuş küçük ruhların bana acıyarak bakmasına gülümsüyorum. Aslında onların o bakışlarında hissettiğim şey kendi değersizlikleri... Aynaya baktıklarında mutluluğu bir "arayış" sanan, kendi iç sesine cevap verecek cesareti olmadığı için başkalarının hayatını karartmaya çalışan o aciz kalpler için sadece üzülebilirim. ​İçimdeki Çocuk ve Dünyanın Telaşı ​İçimde hâlâ o çocuksu heyecan, bakışlarımda masumiyet var. Bir yaşlıya hürmet ederken, bir hayvanın başını okşarken ya da hiç tanımadığım birinin hayatına küçük bir iyilikle dokunurken anlıyorum; ben bu hayatın zenginiyim, onlar ise ruhun fakiri. ​Bir kafede tek başıma oturup kahvemi yudumlarken, kitabımın sayfaları arasında kaybolduğumda bulduğum o huzuru hangi para satı...
Devamı

İmtihan Dünyasında Yol Almak

Resim
 ​"Fırtınanın ortasında bile, denizi yaratanın merhametine sığınanlar için hiçbir dalga aşılmaz değildir." Her Zorluğun Bir Nedeni Var ​Burası bir imtihan dünyası... Kimimiz hastalıkla, kimimiz sevdayla, kimimiz ise hayat yolunda karşımıza çıkan zor insanlarla sınanıyoruz. Bu hayatın değişmez, yazısız bir kuralı var: İmtihansız insan, fırtınasız deniz olmaz. Ancak bazen karanlığa o kadar odaklanıyoruz ki asıl gerçeği kaçırıyoruz; bu dünyada çaresiz insan yoktur, çaresini zamanı gelince veren bir Yaradan vardır. ​Yaşadığımız her sarsıntı, aslında bize bir şeyleri hatırlatmak için kapımızı çalıyor. Hayattaki hiçbir olay sebepsiz yere yaşanmıyor. ​Hastalık, en büyük servetimiz olan sağlığın kıymetini fısıldıyor kulaklarımıza. ​Sevda, bazen bencilliğimizi terbiye ediyor, bazen de kalbimizin ne kadar derin olduğunu gösteriyor. ​Vefasızlık ve zor insanlar ise, bize sabrın ve dik durmanın ne demek olduğunu öğretiyor. ​Bana göre bu hayattaki en ağır sınavlar; sığınacak bi...
Devamı